Geçen gün anneannemlerde yemek yedik. Yemekten sonra başladım okumaya:
“Allah’ım kaderimde anarşi ve protesto
antidepresanlar ve içi boş bir gardırop”
Anneannem açtı ellerini ve “amin” demeye başladı, ben de devam ettim:
“ne de çok yer kaplıyor mesela Al Pacino
yardımın gerekiyor Kadıköy’deyim stop”
- Amin
Ben okudukça anneannem “amin” dedi.
“Allah’ım kaderimden şikayetçi değilim
aksine bahtiyarım evrende bana da rol
verdiğin için şahsen; Allah’ım biz senin
falsolu kullarınız n’olur bizden razı ol.”
- İnşallllllllaaaaaah. Amin amin, ah yavrum…
Murat Menteş’in Deplasmanda Plasebo adlı şiirini okuduğumu söylemedim tabi ki, gereği de yoktu zaten. Ailece güldük biraz.
