Aşktır Bahse Konu Olan
Nefesin sese karıştığı anda ürküp gökyüzüne pırlayan utangaç ve yaralı bir kuştur aşk. Bir elif miktarı bir dudak ölçeği bir okyanus derinliğinde nameleri fısıldayıp kulağıma, aldırmadan kimsesiz yanıma ve bakmadan kurumuş dudağıma, sessiz bir orkestra eşliğinde alabildiğince susan, karşısında çıldırasıya susulandır aşk. Söyleyeni kayıp bir ağıt, cümlelerdeki sükût, bir adım daha atmayan bir mamuttur aşk. Kirpik kadar eğreti ve bir o kadar da dik başlıdır, ölümüne savaşçıdır…
Bineği hayaller olur yarenin hülyalar gezer, mutluluklar toplar eteğine rüyalardan, vuslatlar inşa eder dualardan. Yakar perdeleri en süslü yerinden, mesafelerden çalar, tutar zamanın elinden; nereden kopacaksa ve ne olacaksa olsun diye hemen. Ahenkli bir söyleyişle şarkılar mırıldanır sonra, ardında rüyalardan çaldığı hayaller, ceplerinde kimsesiz mektuplar ve şiirler… Sıkar avuçlarını uyumaya başlayınca, rüya arşivinden bir tutam mutluluk aşırır. Bitkin adımlarla giderken mırıldanır hüzne bulanmış dizeleri, üstelik yara beredir her yeri. İşte bu benim sesim onun nefesi, aşk kimsenin değildir kimsesi…
Uzun menzilli bir buse hediyem olsun diye dalından koparılmış bir güle, şekil veriyorum hecelere ve kınalardan güller çiziyorum eline, her zaman gül diye. Sudan bahanelerle yağıyorum şehrine, adımı sessizlik koyuyorum her gece. Köpüklü gökyüzünün altında, yere düşen susam kadar kutsal bir çiğ olup düşüyorum dudaklarına. Şarkılar beni çalıyor, kimsesiz hüzünler beni arıyor, gözlerin kapanıyor üstüme, bir tek kuşlar inanıyor sözüme. Kanatan sözcüklerin ehilleştirilmesi sadece bana kalmış gibi, aşkın alfabesinde sessiz harfler arıyorum. Susuyorum…
Beni bulamayan sadece sen değilsin. Radyo frekanslarında arıyorum kendimi. Cızırtılı düşüncelerle yan yana adımlarken zamanı, yağmur şehrin mazgallarına bırakıyor beni. Kaldırılan hiçbir taşın altında ben yokum, boğulasıya kısıyorum sesimi. Kimsesiz hüzünler beni arıyor. Beni bulamayan sadece ben değilim…
Utangaç aşklar göz kırpıyor, pervazsızca saçlarını savuran cümlelerimin yüzü kızarıyor. Her köşe başında bir umut doğuyor sonra, renkten renge bürünüp gözlerimde boğulan aşkların inadına. Yinede kimselere fark ettirmeden sessizce yağıyorum şehrine, sen gül diye. Yinede… Her neyse, kırılan aşklara aldırmadan gidiyorum işte…
14 Ocak 2008 21:03
Ayrılık, ölüm… gözyaşı olup düşmez mi önüne o zaman? Hadi çık işin içinden! Hadi çık için için gözyaşlarından… veya gir!
15 Ocak 2008 01:26
yorumsuz yani direk yorumsuz gecenin bir vakti okursun sonra yastigim gözyaslarimla islanir bozulur tüm psikolojim aklima bir sürü biseyler gelir hatirlatir bana mazimde kalan günleri felan en iyisi yorum yapmamak öyle degil mi
15 Ocak 2008 23:32
Tanıdık bir mısranın kırıklığı var içimde… Camdan üretilmiş kelimeler kırılıyor yürek düplerimde… Kavlin eteklerine yeni ahlar takılıp düşüyor naçar dudaklara… Mağrurdu umutlar, mağluptu korkular…Kelamın kapanında yanmazdı canlar…Şimdi tükenişin hatrına karalanıyor tüm masallar…
AŞK HAL’DİR…
KAVL’E DÜŞEN SADECE SIZI….
HAL’İNE EYVALLAH!
16 Ocak 2008 00:41
selamlar öncelikle.sitenizi takip ediyordum ama ilk kez yorum yazıyorum.hadi bismillah deyip söze girelim:sizin bu yazınız ibrahim sadrinin aşk 29 harftir kitabını hatırlattı.hepimiz onu anlatıyoruz,aşkı!anlattıkça aşk karşısındaki acizliğimiz artıyor sanki.ama biz yinede vazgeçmiyoruz ondan.biz sussak da bir de o anlatsa ya kendini neler söylrdi acaba.eminim onu düşürdüğümz durumdan şikayet ederdi.aşkı parçalayıp bir kenara atan insanların karşısında aşka aşık bizler ona methiyeler yazarak temizlemeye çalışıyoruz oysa.ama kelimelrimiz yetmiyor ne yazıkki…..ben bile şu an zorlanıyorum…yani ki söz bitti çünkü aşk geldi yazıya..
17 Ocak 2008 02:09
aşk,,,
yüreğine dayarken kulaklarını, gözlerine düşmesi sevgilinin visali
öyle yalnız, öyle aşkla, öyle müphem bir duayla!
23 Ocak 2008 03:30
vuslatlar inşaa etmek DUA’lardan..
SN hiç vuslat gökdelenleri gördün mü aleminrenkleri..???
BN onları yürek kentimde inşaa ettim.. herşeyin 1. kalite olduğunu sanarken, malzemeden çalmadan yaptığım halde; o koskoca yapıt, apansız bir zelzeleye düçar olup yerle yeksan olacak diye gece gündüz , vakitli vakitsiz , an be an nöbetler tutmakta yürek zırhlılarım… oysa zelzelenin hangi fay hattı üzerinde olabileceğini bilebilsek, önlem bizzat o mevzide alınırdı,ancak nerden bilebilirdik ki ihanet fay hattının olmadık zamanda par par edeceğini… yürek kenti bile yerle yeksan oldu işte, geriye ne gökdelen kaldı, ne de adı olan VUSLAT..
ya sonraaa?? hiç bir psikoloji kitaplarında dahi yer almamış psikolojimizi çözemeden , kendimizi tanıyamaz duruma giriyoruz.. aslında yalnızca kendimiz değil, kimse de tanıyamıyor o dehşet verici olaydan sonra bizi… hatta öyle ki derbeder dediğimiz o abide yürek kenti , artık OHAL bölgesi ilan ediliyor.. önünde mühürlü bir kilit; GİRMEK TEHLİKELİ ve YASAKTIR !
peki ya daha sonra…? en kolayını seçiyoruz tabii ki; GİTMEK..
evet, ardımıza yarım daire şeklinde dahi bakmadan gidiyoruz..
gidiyoruz, yıkılan yürekle tekrar VUSLAT DUALARI ayyuka yükselterek..
öyle ya; sanat için sanat var da, AŞK İÇİN AŞK neden olamasın ki..?!!
GALİP AŞKın aşığı olduğun kadar, maşuğu da olabilmen DUAsıyla awara..
MUHABBETLE..
08 Mayıs 2008 00:56
Gerçekten takdir edilecek bir yazarsın. Başarılarının devamını dilerim.. defalarca okudum Harika yazmışsın yüregine sağlık
13 Temmuz 2008 17:14
belki de aşk içimizdeki hüzne biçmeye çalıştığımız yırtık bi kılıftır ha??
27 Eylül 2008 12:01
aşk..soruyorum kendime..acaba şu dünyadan aşk ı tanımadan mı gideceğim..gerçek aşkı..ilahi aşkı…..eğer öyle olursa yaşamamış sayarım kendimi…
13 Kasım 2008 22:30
aşığım ama söyleyemiyorum …:(