Havva’dan Miras (alıntı)

Bir hikaye anlatayım sana..

Adem ile Havva’dan yana..

Allah Teala meleklerine insanı yaratacağını söyleyince, melekler acımasız bir varlık mı yaratacaksın demişlerdi de O ben bilirim siz bilmezsiniz demişti. Ve yarattı Âdem’i topraktan, ruhundan can verdi… amade kıldı cenneti, her şeyi vardı…ama yalnızdı, bir şeyi eksikti, hem tamdı hem eksikti…ne olduğunu bilmiyordu, ama Rab bilirdi…ona kendinden olan varlık gerekti..ondan olacaktı ve onu tamamlayacaktı.. Âdem’dendi, Havva’ydı latifti, güzeldi, cennetti… ve cennet artık ikisinindi, ikisi ikisinindi… Sadece bir ağaç vardı, dokunulmazdı… Dokunulmaması gerekendi, yasaktı… Etrafta ise kol gezen karanlıklar… aldandı ikisi de bir anlık bir hevesle, sonra başları ellerinde bin pişman.. Rab küsmüştü onlara, olmazına dokunmuşlardı…cennet dardı onlara artık gitmeleri gerekti ve yeryüzü.. Adem bir tarafta, Havva bir tarafta… Oysa Havva Âdem’dendi, Âdem Havva’dan, ayrı kalsalar yaşayamazlardı… Bu onların cezasıydı, yeryüzünü dolaşacak birbirlerini bulacaklardı… Bulacaklardı, kaybedeceklerdi, ta ki birbirlerini bulana kadar… Aramak sonsuza dek sürse de… Bulamazlarsa hep eksik kalacaktı bir yanları…

Aradılar… günlerce, yıllarca, yüzyıllarca…ve gördüler birbirlerini uzaktan tam iki yüz yıl sonra…Havva’da Gülce tavrı…”el etmez, gel etmez”…görmemiş gibi yaptı, döndü sırtını, kaçmak istiyordu, oysa tüm rüzgarlar itiyordu onu Adem’e doğru.. nerdeydin diye haykırıyordu, neden bulmadın beni, neler çektiğimi neden bilmedin… Kadındı, bulunmuş olmak istiyordu…

Adem’di, durdurdu, tuttu kolundan, aldırmadı yumruklara, aldı içine.. Havva kaçamazdı… Bulunmuştu…

Tamdı ikisi de…

Sonsuza kadar…

…

Hırçındır, kaçar kadın, sunmaz kendini, bulunana durdurulana kadar…

Şimdilerde, Ademler ve Havvalar suskun..

Korkuyorlar, tutmaktan tutulmaktan..

Erkeğe “uzak” kaldı

Âdem’den,

Kadına kaçmak umutsuzca,

Havva’dan miras…

(Kerime ASLI) http://sulltan.wordpress.com