Şehir yeni bir geceyi ağırladı, güzel bir akşamın ardından..
Siyah şapkalı adam için hayat yeni başlıyordu. Şehrin batısından yola çıkmış yavaş ve endamlı yürüyüşüyle sokak ve caddelerde ilerlemekte. Sokak kedileri ve martılar yine peşinde. Eminönü’nde esnaf dükkanlarını kapatmakta, işportacılar mallarını toplamakta. Birazdan son vapurda gelir. Siyah şapkalı adamın her gece gördüğü rutin görüntülerden biri. Birkaç balıkçı var sahilde, yavaşça sokuluyor yine yanlarına, fısıltıyla rasgele diyor onlara. Sokakların arasına dalıyor, yollarda yürüyen tek tük insanlar, kediler, hızla yanından geçip giden arabalar.. Bir pencereden içeri bakıyor, mutlu bir aile sofraya kurulmuş yemek yiyor. Birkaç sokak ötede her zamanki gibi çöpleri karıştıran, karton toplayan birkaç kişiyi görüyor. Yanından geçtiği park boş, önceki gece bankları mesken edinmiş sokak çocukları bu gece yoklar. Onları düşünüyor, uzun zamandır buradalardı, her gece yanaklarına öpücük kondurur yoluna devam ederdi, bu gece yoklar.

Siyah şapkalı adam bu gece hüzünlü, şehride bir hüzün bulutu kaplamış, sis çökmüş.
Şu karşıki tepeyi aşayım diyor kendi kendine, orada oturur biraz soluklanırım.
Birkaç sarhoşa rastlıyor, ellerinde şişeler sallanarak yürüyen birkaç gölge.
Yine o çocukları düşünüyor, hangi parktalar acaba bu gece.

[ OKUMAYA DEVAM ET ]

Aklımda sokağa çıkma yasağı var, ruhum özgür; ipi kopmuş bir uçurtma gibi..
Sonu gelmeyen hikayelerimden biri daha başladı, bir otobüsün koltuğunda..
Ardımda kalan hüzün kırıntıları özenle saklandı, dönüşte alınmak üzere..
Geçtiğim her şehre bir cümle bırakmak istiyorum, her anın bir hatırası olmasını isteyişlerim gibi..

Seyahat halinde bedenimi ait olduğu koltuğa bırakıp, ruhumu alıp çekip gidiyorum gökyüzüne, henüz kullanılmamış birkaç cümle daha yakalayabilmek uğruna..
Şehirler var kıyısından köşesinden geçtiğimiz, geceler var karanlıklardan seçtiğimiz, bir özelliği yok, sadece sıradan bir gece işte.. Şehirler bir ışık huzmesiyle boyanmış benek benek.. Yukarıda bir yerlerdeyim, otobüsün koltuğuna çakılı kendimi göremiyorum artık.

Varacağım şehre sakin bir şarkıyla giriyorum, yasak bitmek üzere, kimse fark etmeden sessiz sakince koltuğuma geri dönüyorum.. Tüm gözler ekrandaki bir görüntüye kaptırmış kendini, pencerenin hemen dışında en güzel boyalarını boyanmış bir cadde, şuh bakışlı ağaçlar ve orman, kimsenin ilgisini çekemeyen bir sürü manzara.. Mekana az kaldı, manzara bitmek üzere, bu hikayede burada bitmeyecek, başka bir geceye ısmarlanacak cümleler.

Hemen bir mendile sarıp saklamak gerek şu havayı, duyguları, orman rengi sinmiş kelimeleri.. İpi kopmuş uçurtma düşecek; döndüğünde ona soracağım geceyi, kuyruğuna takmış mı birkaç anı, hani buhranlı bir akşam cebimden çıkartıp koklamak için..

Bulutlar entarisini sallar ve rüzgar yanaklarını okşar..
Kendi kendine konuşarak çıplak ayaklarıyla ıssız çölde biri yürür. Peşinde birkaç sinsi gölge. Bir gurup görünmeyen insanın tezahürat sesleri duyulur, fonda bir marş..
Bisikletiyle bir postacı geçer gider hemen yanından. Çöl sürüngenleri dalgasını geçer; ıslık öttürüp gülerek.

Saçı sakalına karışmış, aklında sekiz santim çapında bir yarık, gönlünde bin gram hasret; garip bir adam. Bazen tökezlese de yoluna devam etmekte.. Kameranın ardındakiler kurgu dışı gelişen bu olaydan hoşlanmış olacaklar ki, stop diyen kimse yok. Çıplak ayaklının yolunu hızla geçen bir tren keser, camlardan sarkan çocukların tükürükleri hedefini bulur. Geçip giden trenin arkasından o aldırmaz tavrıyla sırıtır.

Tepenin ardında ilkel kabilelerden birine rastlar. Fildişinden kolyeleri olan reis görmeyeli tarz değiştirmiş; ateşi bizim Malazlar kibritle yakıyor. Kabile gençlerinin tamtamları da duyulmuyor, modifiye arabalarla, Pioner sistem tesisatla Laila’ya gitmişler bu akşam.

Çıplak ayaklı susuz adam yoluna devam etmekte.. İlerde, telif hakkı alınmış patentli bir serap görür; hijyenik ortamda el değmeden paketlenen sulardan.. Filmlerdekinin aksine aheste aheste ulaşır patentli seraba. Sulardan birini kapar ve yudumlamaya başlar. Bir alışkanlıkla kapağın altına bakar; karman çorman sayı ve harflerin karışımı bir şifre. Hayıflanır işte o zaman, telefonum yanımda olsaydı, “şifreyi yazar gönderirdim de, belki çekilişle sıradan bir hayat çıkardı şansızımıza” diye.. Birazdan bağlantı kopar ve serap sona erer.

[ OKUMAYA DEVAM ET ]

Her saniye ayrılık, geride kalan her dakika mazi..
Yaşanmış tüm mekanlardan ve zamanlardan ayrıldık, yaşadık ve bitti.
Oysa hepsi şimdi hatıra.

Öyleyse neyin hasretiyle yanmalı, kalbini neye bağlamalı?
Geleceğin geleceği meçhul, geçmişse hüzün verici ve buruk.
Bir tek şimdimiz var, oda saniye saniye mazi olmakta ve her an gönlümüz ayrılığı tatmakta..

* * *

[ OKUMAYA DEVAM ET ]

Sen yoktun, bende kaçtım
Hayallerime hakim bir hayal ülkesine.
Sen yoksun diye
Sesin, gözlerin ve o tılsımlı kokun yok diye
Aklımı aldım çektim gittim bedenimden.

Seni görmeyeli uzun zaman oldu,
Duymayalı, benliğimi titreten sarsan sesini.
Karardı gözlerim, görüntüler kayboldu
Özledim bir yaz akşamı neşesini.

Sana olan özlemim,
Sensizliğin acısı,
Bir yol bulmuş sızıyor,
Kalbimden avuçlarıma doluyor.

Hasretin gönlüme saplanmış bir kanca,
varlığında ızdırap, yokluğunda.
Aşkın ki, kalbime akan bir çağlayan,
her zerre ve köpüktür senin için ağlayan.

Yokluğuna tahammülüm yok,
yanımda olmasan da benlesin.
Bir kez daha gülümse hadi,
hissediyorum, kıpır kıpır gözlerin.
Titriyorum, yaklaşan sensin
ve duyuluyor sesin..

Seni öyle özledim ki artık,
her şey sensin,
bulutlar bedenin, rüzgar sesin,
yokluğuna tahammülüm yok,
yanımda olmasan da benlesin..

Ulaşılması güç olan bir umudum var derinde,
Söylenmesi suç olan bir hasretin kokusu var tenimde.
Artık ne gülüyor yüzün
nede gözyaşların değiyor ellerime

geceler koyu, çöküyor hüzün,
nede derman var dizlerimde.
Bekle, gelecek eski günler
ansızın bir gece
dualarım var ceplerimde,
yakarışlarla dolu hece hece.
Hayat anlamsızlıklarla dolu,
düşüncelerden düşünce seçe seçe
gelecek elbet bu çıkmazın sonu
zincirler kopacak ve çözülecek bilmece..

Acıların acımasızlığı aklımızı yoklarken
Dualarımızın karşılığı; zaman durmalı
Sızılarımızı sandıklara koyup saklarken
Güzel günler bizi bekliyor olmalı.

Çözmeye çalışırken hayatın düğümlerini
Gözyaşlarımız hedefini bulmalı
Eğer bulabildiysek yakarış cümlelerini
Güzel günler bizi bekliyor olmalı.

Arayışların bir anlamı varsa eğer
Gururumuz diplerde kalmalı
Uzakta olsa, ışık gözüktüyse eğer
Güzel günler bizi bekliyor olmalı.

Uzun bir karanlığa kapatınca gözlerimi
Saatler vuslatı vurmalı
Ve aydınlığa açtıysam gözlerimi
Güzel günler gelmiş olmalı..

Bir kor, bir ateş oturdu ki gönlüme sorma.

Aklımda kalanlar, gecenin rengi

ve güneş batmadan evvelki zamanlar.

Şimdi ben bir çemberin ortasında,

onca insanla yapayalnız, sensiz..

Şimdi ben, ruhumda pranga,

duyguları kelepçeli bir halde

ve hala utanıyor ağlamaktan.

Bir hüzün çökmüş ki;

anlaşılmaz ve anlatılmaz.

Öyle bir girdabın ortasındayım ki;

konuşmaktan ve anlamaktan aciz..

Bizden ötesini de gördüm
ve vefasızlığı da
acıyı da tattım, delice
sevgimin ve değerlerimin bitişini görmek
ölüm ötesi.

Yaşananların gerçekçiliğine rağmen
inanmak istemeyişlerime kızıyorum.
Umutlarıma kızıyorum,
tutkularım beni ele vermişken
ve sevgime de kızıyorum
ihanet arsızca gelip
yanaklarımı öpmüşken.

Tükenişlerim sizi eğlendirir mi bilmem
bir tek umutlarımı saklayacağım
birde dualarımı
geriye kalanları ateşe veriyorum
ihanetler beni yordu
bir süreliğine bu diyardan gidiyorum.

[ OKUMAYA DEVAM ET ]