Sevgili Terörizm

Polis merkezine yapılan bir ihbar bomba etkisi yaratmıştı. Koridorlarda koşar adımlarla gezen polislerin yüzlerinde korku ve heyecandan terler oluşuyordu. Son zamanlarda bu tür olalar sık sık olsa da, böyle ihbarlar paniğe yol açardı merkezde.. Haber komisere ulaştığında yine sinirlenmiş, elleri titremeye başlamıştı.

Komiser Cemal, orta yaşlarda, kır saçlı, biraz göbekli olmasına rağmen dinç bir adamdı. Her zamanki gibi çekmecesinden hapını çıkartıp içti. Oturduğu yerden hızla kalktı ve ardında iki polis olduğu halde odadan çıktı. Sonra aklına bir şey gelmiş gibi durdu ve ardında gelmekte olan polisin birine dönüp “askeriyeden yardım isteyin, bölgeye de iki helikopter gönderin” dedi. Hazırlık hızlı bir şekilde tamamlanmış, polis konvoyları yola çıkmıştı. Komiserinde operasyona katılıyor olması işin ciddi olduğunu anlatmak için yetiyordu. Polis konvoyları hızlı bir şekilde ilerliyor, bu arada merkezle bağlantıya geçip uydudan alınan bilgilere göre düşman unsurlarının harekete geçip geçmediğini öğreniyorlardı.

Birazdan olay yerine ulaşılmış, büyük bir bahçesi olan tek katlı bir evin etrafı sarılmıştı. Polisler, komandolar, özel harekat timleri mevzilerini almış ve gaz maskelerini takmış oldukları halde harekete geçmeyi bekliyorlardı.

Esma; sarı saçlı, zeytin gibi simsiyah gözlü, sekiz yaşlarında bir kız çocuğuydu. Arkadaşları gelirdi bazen evlerine, annesi onlara duaları, kuran okumasını öğretir bazen de hikayeler anlatırdı.
Yine öyle bir gündü.. Arkadaşları gelmiş kuran dersleri başlamıştı yine.
Yedi sekiz yaşlarında beş altı tane kız yan yana dizilmiş, bağırarak tekrar ediyorlardı söyleneni.
Evdekiler dışarıda olanlardan habersiz derslerine devam etmekteydi.

Bu sırada bir polis megafondan bağırıyordu: “Etrafınız sarıldı, dışarı çıkın.” Polisler bahçe çitlerini geçmiş fakat tehlikeli olur diye eve fazla yaklaşamıyorlardı. Evin içinde ise ders devam ediyor, kızlar söyleneni tekrar ediyor, bazen birbirlerine bakıp gülüşüyorlardı. Esmanın annesi bir ara durdu. Sonra kızı Esma’ya bakıp: “Kızım domatesçi geldi herhalde, bak bağırıyor, bi koşu git de iki kilo domates al” diye eline para verip gönderdi. Ders devam ediyordu, Esma dersi kaçırmak istemiyordu.
Bu yüzden hızla terliklerini giyip bahçeye çıktı.

Aklı derste kalmıştı. Annesinin son okuttuğu duayı tekrarlıyordu.
Bahçe kapısına doğru koşmak için bir kaç adım atmıştı ki, bir sesle irkildi.
-Dur!..
O anda etrafına baktı, onlarca, yüzlerce garip giysili, kafalarında garip maskeler olan yaratıkları gördü. Bir anlam veremediği bu olay karşısında şaşkına dönmüş, fakat nedense korkmamıştı.

Esmaya bir kaç gün önce arkadaşı televizyonda gördüğü gergedanlardan
bahsetmiş, Esmada merak edip babasına sormuş, babası da anlatmıştı ona gergedanları. Esmanın bir anda gözleri parladı. Biraz önceki şaşkınlığı gitmiş, yerine merak gelmişti. Evet dedi, kendi kendine.
Bunlar.. Bunlar, gergedanlar diye düşündü, bize gelmişler…
Hayatında ilk defa gergedan görüyordu. Sevinçle, “heey anne bak, gergedanlar bize gelmiş”
diye bağırmak için ağzını açmıştı ki, bir ikaz daha geldi:
-Sus ve kıpırdama!.

Askerler siperlerden çıkmış, parmakları tetikte olduğu halde, öfkeyle bu pis ve iğrenç teröriste bakıyorlardı.
Esma, kendisine ikazlar yağdıran, insanlar gibi hareket eden bu yaratıkların gergedan olmadığını çabuk anlamıştı. Sonra neden dışarı çıktığını düşündü.
Hatırlamıştı. Annesi, domates alması için göndermişti onu.
Bunlar gergedan olamayacağına göre domatesçi olmalı diye düşündü.

Elinde megafon olan polise doğru ilerlemeye başladı. Polis teröristin kendisine doğru geldiğini fark edince, korkudan titremeye başladı. Hayatında ilk defa bir teröristi bu kadar yakından görüyordu.
Bu sefer kısık ve korku dolu bir sesle,
-Dur, kıpırdama!, dedi

Esma, bir kaç adım daha atıp durdu. Elindeki parayı uzatarak, iki kilo, dedi..
İki kilo istiyorum, domates…
…

Ertesi gün gazeteler, Domates adlı bir terör örgütünün çökertildiğini,
yakalanan teröristlerin yargılanacağını yazıyordu..

2004